22 Şubat 2008 Cuma

MUTULUK KENDİMİZDE

Birgün haberlerde duyma ozurlu iki kisinin evlenme haberini izlemiştim.
Biyonik kulak diyorlar. Yeni ameliyat olmuslar.
Kulaklarinda protez var.
Her ikisi de nikah memuruna evet dedi.
Ama ne cıvıltısız, yaban bir bir "EVET" idi o.
Oysa bir evet sesi icin yillarca okuluna gidip ne kadar ugrasmislardi.
Dusundum Sevgilinin sesi olmadan sevmek nasil olur.
Soylediklerini duymamak.. Anlamlandiramamak..
Kulagina fisildayamamak.. (sevgilisi olmyanlar üzülmesinler
bu ana-baba-evlat-arkadaş ve dahi sokaktan geçen simitçi olabilir:)
Telefon edememek..ozleyince telefonda avunamamak..
Sesinin tonundan kirildigini, yalan soyledigini, kizdigini,
basindan savmak istedigini, ozledigini anlayamamak..
Sesinin kalindan inceye..inceden kalina gecen ahengini,
cilvesini.. sarkisini duyamamak.
Ne kadar sansliydik. Bu sansimizin ne kadar farkindaydik.

*İşte bu kasvetli, yağmur gününde mutlu olmak icin bir sebep.
Karabatak olmaya gerek yok :)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı